MEHMET EROĞLU’NUN TÜRK EDEBİYATINDA BENZERSİZ NİTELİKTEKİ EDEBİ CÜMLELERİ...

Mehmet Eroğlu’nun‘edebi cümleleri’yle oluşturulan bu kitap, yazarın 1979’da“Issızlığın Romanı”yla başlayan ve son romanı “Mehmet – Fay Kırığı 1”le süregiden roman serüveninde, sadık okurlarının altını çizmekten ve ezberlemekten büyük keyif aldığı bir aforizmalar seçkisidir...

Çektiği acıdan daha büyük, daha geniş, daha derin bir acı olmadığını, acının sonuna vardığını düşünenler eğer budala değillerse, Tanrı’nın hayal gücünün benzersizliğinden habersiz olanlardır.
(Zamanın Manzarası)

İnsanların en temel, en onulmaz hastalığı, yaşamlarının anlamını çözememektir.
(Fay Kırığı – I: Mehmet)

Yazmak, kimsenin görmediği, görse de farkına varmadığı insan manzaralarının ressamı olmaktır.
(Zamanın Manzarası)

Yazarlar: Şeytansı bir Tanrı’nın merhametsiz peygamberleridir.
(Belleğin Kış Uykusu)

Gerçek güzellik, günahın ipliğiyle dokunur.
(Fay Kırığı – I: Mehmet)

Masumiyet ancak seyredildiğinde katlanılabilecek bir erdemdir, sahip olunduğunda değil.
(Yüz: 1981)

Zenginlik bu gezegenin üstündeki en tehlikeli hastalıktır, mutlaka yok edilmelidir. (Kusma Kulübü)

Ne zaman mutlu bir hayat dilesek, iyimser bir hayal kurmuş oluruz.
(Belleğin Kış Uykusu)

Ahlâk dediğimiz, türümüzün üremesini tehlikeye sokan yasaklar manzumesidir.
(Kusma Kulübü)

Benim kadar acı çekmedikçe Tanrı’ya inanmamı beklemeyin benden.
(Zamanın Manzarası)